Het Parlement

Nu Fortis opnieuw ASLK-gewijs (gedeeltelijk) in handen komt van de overheid. Nu Dexia binnenkort wellicht Gemeentekrediet-gewijs hetzelfde lot staat te wachten. Nu burgers binnenkort onaangenaam verrast zullen worden met minimaal dertig procent duurdere afrekeningen voor hun Electrabel- of Lucent-energie. Nu is het misschien even tijd eens stil te staan bij nog een andere zegening van het E.U.-gestuurde privatiseringsbeleid. Over niet al te lange tijd wordt ook bij ons de postmarkt opengegooid. Nu al is er sprake van dat De Post (het Belgische overheidsbedrijf) gedeeltelijk in Griekse handen komt. Privatisering betekent efficiënter werken, lees kosten besparen. Postpunten in supermarkten zijn maar klein bier. Zo kan het gebeuren dat een middelgrote Vlaamse stad (Tienen) enkele weken compleet verstoken blijft van een postkantoor. Zo kan het ook gebeuren dat de Belgische postmannen en -vrouwen hun fietsen aan de kant moeten laten staan en hun rondes moeten doen op Honda-scooters. Denk nu niet dat dit alleen in landelijke gebieden het geval is. In mijn verstedelijkte buurt zie ik ze ook al rondsnorren. Walmende, lawaaierige Post-scooters die stoppen, optrekken, stoppen enz. Van de opwarming van de aarde of van de persoonlijke gezondheid van hun medewerkers trekken de bazen van De Post zich klaarblijkelijk weinig aan.

Op een typische postronde van 7,5 uur spaar je met die scooters hoop en al een kwartier tijd uit. Omgerekend naar twaalfduizend voltijdse postbezorgers levert dat drieduizend uitgespaarde werkuren op, ofwel het equivalent van vierhonderd voltijdse banen. Niet alle postbezorgers zitten op een scooter (in de echte stad zou dat niet handig zijn), dus hoeveel banen die scooters echt uitsparen weet ik niet. Gaan we uit van tweehonderd voltijdse banen. Dat levert De Post jaarlijks ruw geschat 3,6 miljoen euro op. Niet slecht. Die scoorters kosten natuurlijk ook wat, zowel qua aankoop als qua onderhoud (uit te voeren door privébedrijven). We spreken niet over de brandstofkosten. Noch over de milieu- en ziektekosten. Of over de verslechterende conditie van de Post-medewerkers, die niet meer hoeven te trappen. En al helemaal niet over het aantal arbeidsongevallen. Dat zou volgens onze informatie sinds de invoering van de scooters met zo maar eventjes dertig procent zijn gestegen (waaronder al vijf dodelijk ongevallen). De computer (Georoute) die de postrondes uittekent, houdt immers geen rekening met de ochtend- en avonddrukte op gevaarlijke gewestwegen. Probeer maar eens met een scooter ’s ochtends om acht uur te bussen op een drukke gewestweg… Netto houdt De Post dus wellicht niet zo heel veel over aan die scooters. Het is slecht voor het imago. De medewerkers raken er door gedemotiveerd. (Er zijn al gevallen gesignaleerd van postbezorgers die hun Post-scooter vakkundig om zeep hielpen door hem te vullen met diesel.) Maar ergens diep weg in de krochten van het Post-hoofdkantoor heeft een of andere MBA beslist dat de invoering ervan een goed idee is. Dezelfde MBA die wellicht beslist heeft dat op termijn zesduizend voltijdse postbezorgers moeten worden vervanger door ‘contractuelen’ die wellicht zowat 20 euro zullen krijgen voor duizend bussen (wat hen een maandelijks ‘mini-inkomen’ oplevert van hoop en al 400 euro). Maar die zullen dan wel hun eigen scooters moeten gebruiken. Wedden dat die contractuelen wat graag met de fiets zullen gaan bussen?

Gerelateerde artikelen

• Gewone burger analyseert regeerakkoord di Rupo I pagina per pagina (0)

Comments RSS