Het Parlement

Toch één krant die de Moor’s argumenten publiceert op haar opiniepagina’s (De Morgen, 14/7/06, p. 13). “Ik moet wel concluderen dat grote segmenten van de media, de televisie voorop, tekortschieten en verantwoordelijk zijn voor het groeiend wantrouwen van de publieke opinie en dus voor de opgang van het VB,” schrijft de Moor.

Hierbij de oorspronkelijke tekst van dit opiniestuk, dat door De Morgen licht werd gewijzigd en ingekort. Het stuk werd besteld door de redactie van De Morgen, die kort daarvoor mijn stuk Blokfluiten en sirenes voor het Vlaams Belang om onduidelijke redenen geweigerd had. Het ging om hetzelfde opiniestuk dat eerder door De Standaard was afgewezen.

Blokfluiten voor het Vlaams Belang

Nu is die goede en slimme Tuur van Wallendael ook al een bepleiter van machtsdeelname van het VB geworden, een blokfluit dus. Bij mijn weten is hij de eerste serieuze SP.A’er die uitpakt met VB-argumenten om een coalitie met het VB in Antwerpen (en dus overal) te verdedigen.
In Tertio zei Tuur Van Wallendael dat zo’n VB-deelname een democratischer oplossing zou zijn. Is dat Van Wallendaels uitkomst van 30 jaar politieke analyse? Ik begrijp overigens niet wat er ondemocratisch is aan een coalitie van traditionele en democratische partijen die een ondemocratische partij willen weghouden van de macht. Ik geloof ook geen moment dat uitsluiting (het cordon) het VB heeft vetgemest. Wat voor beeld zie ik nu echter opdoemen? Van Wallendael die Antwerpen aanprijst als de pilootgemeente van het politieke verval, als brokkenpiloot in de cockpit van de racewagen met de slogans van het VB erop en Patrick Janssens onder de wielen. Tuur van Wallendael is in het defaitistische kamp beland, helaas. Ik kan zijn lauwe uitspraken slechts verklaren door de radeloosheid die zovelen gijzelt, wat van die gemoedsstemming nog geen betere raadgever maakt. Al weet ik dat Van Wallendael het niet zo bedoelt, toch had hij net zo goed een stemadvies voor het VB kunnen geven. Dat is dus een vergiftigd geschenk voor iedereen die op de drempel van 8 oktober meent dat we het VB het plezier niet mogen gunnen om te denken dat de buit al binnen is. We moeten er immers voor zorgen dat de verkrampte grimas op het gezicht van Dewinter gebeiteld blijft, en dat hij niet de kans krijgt om met een scheve glimlach en bakken krijt in zijn keel de Vlaamse Roodkapjes in serie te verslinden. Want er is nog niets verloren.
Niet omdat de meerderheid altijd gelijk heeft zijn we democraten, maar omdat onze instellingen steunen op waarden waarvan de meeste mensen nog altijd vinden dat we ze niet zomaar op het spel mogen zetten door ze als bedorven kruimels in de muil van het VB te schuiven. Daarom is het maar best dat de democratische partijen niet ophouden om groepen, partijen en tendensen die onze instellingen willen corrumperen te isoleren. Die democratische partijen zouden echter wel wat meer steun mogen krijgen (maar u lijkt die al op voorhand te verwerpen, mijnheer Van Wallendael) van bijvoorbeeld de pers en de media. Ik bedoel daarmee steun in de vorm van betere informatie en diepere analyse van de binnenlandse politiek, en zeker geen steun in de vorm van propaganda. Toch behoor ik niet tot degenen die van mening zijn dat onze regeerders absoluut niet deugen, integendeel, ik zie naast veel gebreken ook veel kwaliteit en uithoudingsvermogen, zij het veel te weinig bezieling en fantasie. Niettemin zou ik het niet graag meemaken dat ook in de politiek de laatste ankers worden losgeslagen door de schuld van al die leidende cynici die in hun studio’s en kranten vooral de paljassen laten blèren, van al die tv-interviewers die alleen maar geselecteerd zijn op basis van hun goed functionerende functionaliteiten en hun – alweer dat vreselijke woord – populariteit, en niet op basis van hun kritische geest, hun politieke doorzicht en hun maatschappelijke bezorgdheid.
Zelf lees ik elke dag een paar kranten, maar toch krijg ik het almaar moeilijker om feiten en geruchten te plaatsen, want die worden te weinig uitgediept. Het zijn de binnenlandse politieke feiten zelf die al te vaak in een cordon sanitaire (werkelijk een lelijk begrip, een rode lap in de vorm van een strop, een geknoopte tong) zijn geplaatst. Ik geef een voorbeeld. Onlangs heeft de Vlaamse regering het advocatenkantoor Stibbe ingehuurd om na te gaan op welke manier het recht van de Vlaamse parlementsleden om stukken van de Vlaamse regering in te kijken, beperkt kan worden. De Morgen en Het Belang van Limburg hebben daarover kort bericht. Maar een lezer van De Standaard kan dat nieuws al niet meer plaatsen, want daar werd dit bericht niet gegeven, laat staan geanalyseerd of geduid. Het werd slechts vermeld in een zaterdags commentaarstuk (1 juli), ergens in de staart van de krant.
Ik moet wel concluderen dat grote segmenten van de media, de televisie voorop, tekortschieten en verantwoordelijk zijn voor het groeiend wantrouwen van de publieke opinie en dus voor de opgang van het VB. We zouden er ons haast over moeten verbazen dat het VB nog niet al veel verder staat. Maar ondanks de ijver van de media en vooral de samenstellers van het televisienieuws om van ons cretins en kitschmensen te maken, zijn er gelukkig nog altijd veel lucide burgers die goed beseffen dat ze het slachtoffer zijn van het cordon sanitaire waarin het binnenlandse politieke nieuws en de analyse zijn gekooid. Daarom moet ik bitter lachen als ik sommige hoofdredacteuren en televisiebonzen hoor zeggen dat ze er alles aan gedaan hebben om het VB tegen te houden. Als ze eens onder hun stoel met al te hoge poten zouden kijken, zouden ze daar het vette monsterkind zien zitten dat in hun keuken de borst heeft gekregen, dat er werd gevoed en gekleed en dat er misschien niet gestudeerd, maar wel veel geleerd heeft. Daarom vermoed ik dat de oorzaak van de groei van het VB ligt aan een lawineachtig kwaliteitsverlies op alle niveaus, maar vooral op het niveau van de media. Het gaat om een maatschappelijk verval dat gedoemd is om te leiden tot de ontmanteling van de democratie, tenminste, als we er niet alles op zetten om het tij te keren, gezamenlijk en elk voor zich.
Over de machtsdeelname van het VB wordt inmiddels graag gepraat in termen van binnenbreken, maar zijn de schurken die uitgenodigd worden om in te breken nog dieven, mijnheer Van Wallendael? De pleitbezorgers van de machtsdeling met het VB maken op mij de indruk van huisbezitters die ’s nachts de deuren van hun huizen laten openstaan in de hoop dat de dieven slechts één keer zullen komen en dat ze zich, gezien de toegankelijkheid van de domeinen, als redelijke schurken zullen gedragen. Maar wat gaat u in Antwerpen doen als de schurken niet redelijk blijken te zijn? Gelukkig behoort u nog niet tot diegenen die menen dat het VB maar beter mee kan besturen omdat het zo zijn onkunde zal bewijzen. Dat is een cynisch pleidooi voor slecht bestuur als het betere alternatief. Bovendien, welke ervaring leert dat slechte en totalitaire bestuurders bereid zijn om vrijwillig af te treden?

Piet de Moor
Journalist en schrijver

Een inwoner van Antwerpen maakte Het Parlement ondertussen attent op NEE.

De redactie weet niet goed wat ze er moet van denken. Moeten we echt geloven dat “zes actieve jongen vrijwilligers” dit allemaal financieren van hun “spaargeld”? Iedereen opbellen in Antwerpen, wat blijkbaar dus echt gebeurt? Eens kijken, bijna 150.000 telefoontjes, laat ze dat nu nog via Skype of een andere VOIP-oplossing doen, dat kost toch al gauw enkele tienduizenden euro. En dan spreken we nog niet over de andere kosten (website, flyers, huisbezoeken). Trouwens, zou NEE zich niet beter FOERT hebben genoemd? Want wat is een NEE-stem anders dan een FOERT-stem?

Gerelateerde artikelen

• Geen gerelateerde artikelen.

Trackback URI | Comments RSS