Het minste wat je van de nieuwe Vlaamse Regering kunt zeggen is dat ze doortastend is. Amper heeft ze het roer overgenomen, of ze ontdekt dat de aanvliegroute van Deurne dwars over ongewenst erfgoed gaat. Krachtdadig ingrijpen was gewenst, want vroeg of laat moest er een vliegtuig naar beneden komen, boven het fort wel te verstaan. Nu zou dat op zich niet zo erg zijn, want forten worden gebouwd om ernstiger zaken te weerstaan. Nee, de bomen! Stel je voor dat zo’n toestel onverhoeds op een eeuwenoude wilg zou duiken, dat is afzien geblazen voor de wilg. Na het dierenwelzijn het bomenwelzijn, moeten ze daar gedacht hebben. Ook Leterme moeide zich met het Antwerps verhaal: “Wat daar in Borsbeek te gebeuren staat – en gebeuren kan het elke dag – stuit mij werkelijk tegen de borst.Als rasechte bomenliefhebber kan ik niet anders dan het beleid dat door vorige Vlaamse Regeringen gevoerd is ten sterkste af te keuren.”
Om dit te onderstrepen besloot de Vlaamse Regering als onderdeel van een lik op stukbeleid – en om de Antwerpenaars al eens aan den lijve te laten ondervinden wat een cordon sanitaire rond Antwerpen na de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 zal zijn alle op- en afritten van de ring rond Antwerpen af te sluiten. Dat leverde enige zure oprispingen op, in de eerste plaats bij toekomstig burgemeester Hugo C.: “Nu ze de ring blokkeren is de luchthaven van Deurne onze enige mogelijkheid om er eens uit te vliegen. Men moet weten wat men wil. Ofwel vraagt men de geit van Leterme om die bomen kort te houden, ofwel is drastisch ingrijpen gewenst. Dit soort uitwassen in onze maatschappij moet met wortel en tak worden uitgeroeid.”
Noch Leterme, noch Hugo C. vonden desgevraagd dat ze over de problematiek van Borsbeek teveel doorzaagden. “Als er iets moet worden doorgezaagd, dan zijn het de bomen op het fort.” Minister van Defensie Flahaut weigerde echter in te grijpen. Volgens hem vormt de begroeiing op en rond het fort een essentieel onderdeel van de verdedigingsgordel rond Antwerpen, dat mede op vraag van de Amerikanen in stand wordt gehouden.
Om de politieke impasse te doorbreken, werd uiteindelijk het gerecht ingezet. Ook de rechter oordeelde dat de pijn die de bomen rond het fort bij eventueel doorzagen zouden lijden, te verkiezen was boven de langdurige effecten van het neerstorten van een met bloeddiamanten gevuld toestel. “Omzagen,” beval de rechter, “zodat ze daar in Antwerpen eindelijk kunnen vliegen en een stukske van de wereld kunnen zien.” (PV)