Truken van de foor
Dirk Perk, 18 maart 2005
België is niet langer de zieke man van Europa, maar een leidend voorbeeld van gezonde overheidsfinanciën binnen de E.U. Dit ondanks een staatsschuld van 96 procent eind december 2004 ofwel (knipper
even mee) € 268.400.000.000, zijnde ruw geschat € 26.840 per Belg – oud, jong, onnozel of achterlijk. Een gemiddeld Belgisch gezin met de spreekwoordelijke 2,4 kinderen staat dus voor € 118.096 in het krijt.
Begrotingsminister Van De Lanotte rekende het eind december nog even voor: als onze staatsschuld tegen het huidige tempo blijft dalen, zitten we in 2010 op het gemiddelde van de E.U.-12.
Even een reality check: in 2010 zou onze staatsschuld moeten gedaald zijn tot 60 procent van het bbp om de verwachte enorme kost van de vergrijzing vanaf 2013 te kunnen dragen. In werkelijkheid
wordt dat nu begroot op 70 procent, ofwel 10 procent méér dan vooropgesteld bij het aantreden van deze regering in 1999.
Dat we in 2010 op het E.U.-gemiddelde zullen zitten, is niet aan ons zelf te danken. Het is het gevolg van de verslechterde schuldsituatie bij onze Europese partners. Zo zal de schuld van bijvoorbeeld
Frankrijk tegen 2010 stijgen tot 70 procent. Wij gaan te traag omlaag en zij te snel omhoog: van een (on)gezonde situatie gesproken!
Bovendien zit er in die 70 procent nog een hoop verborgen begrotingsleed. Truken van de foor (of – op zijn Hollands — truken van de jen) zoals het Zilverfonds, de eenmalige opbrengsten door de
verkoop van Staatseigendom, de opbrengsten van de Eenmalige Bevrijdende Aangifte (ofwel de absolutiewet voor verstokte fraudeurs), de invoering van verborgen taksen op van alles en nog wat én het
schandaligste van allemaal, de stijgende renteloze lening die élke Belg de Staat verschaft omdat deze de belastingsvoorschotten van de burger steeds later terug betaalt.
Kamerlid Hendrik Bogaert, CD&V’er met het voorkomen van een plechtig communicantje én begrotingsspecialist van zijn partij, rekende het de minister van Financiën deze week voor. De renteloze lening
van de Belgische belastingbetalers is het voorbije decennium bijna vervijfvoudigd! In aanslagjaar 1995 (inkomsten 1994) moest de fiscus 308 miljoen euro terugbetalen. In aanslagjaar 2003 was dat
opgelopen tot 1.396 miljoen euro. Bogaert spreekt van een tijdbom onder de begroting. Niet overdrijven, Hendrik. Want wat betekent die 1,4 miljard nu helemaal in vergelijking met een
staatsschuld van 268,4 miljard?