De onmacht van het parlement
Petar, 18 maart 2005
Anne-Marie Lizin op het beklaagdenbankje. Voor het eerst in de geschiedenis van de senaat werd een voorzitter ter verantwoording geroepen. Gefundenes Fressen alvast voor de oppositie, maar ook voor de Franstalige liberalen die federaal nog een beetje de lakens mee uitdelen, maar in hun eigen achtertuin zonder veel omhaal door de PS begraven zijn.
Lizin: “Het was een vergissing, schoonheidsfoutje, sorry mensen, ik zal het nooit meer doen!” Wie schreef de gewraakte brief eigenlijk? Was het Lizin, de voorzitter van de Senaat, of Lizin, de burgemeester, of Lizin die meent dat alle middelen goed zijn?
Het is niet de eerste keer dat Lizin een loopje neemt met het recht. In een aantal Balkan-landen lusten ze haar alvast rauw, omdat ze volgens insiders eind jaren negentig betrokken zou zijn geweest bij de smokkel van Belgische wapens naar Kosovo – ook een manier om je actief in te zetten voor het oplossen van conflicten.
Maar kan dat eigenlijk wel, een senaatsvoorzitter, die als burgemeester ook nog zonnekoningin speelt in haar eigen thuishaven? En in het buitenland? De hoge volksvertegenwoordiging zal het geweten hebben. Het voorzitterschap van Lizin gaat alvast niet ongezien aan de begroting van de Senaat voorbij. Te veel reizen, verblijf in exorbitante hotels, buitensporig dure maaltijden. Enfin, er is tenminste iemand in dit land die weet te genieten van de zuurverdiende belastingcenten van de burger, als zoiets een troost kan zijn.
In de senaat hoor je niemand klagen over deze ‘faux pas’. Niet alleen de voorzitter, ook senatoren willen wel eens reizen. Naar Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld, om er ter plekke de bedeling van medicijnen onder de loep te nemen. Of naar China, omdat dit land nu eenmaal een econmisch wonder is dat onze aandacht verdient.
Een kniezer die nog doorzeurt over het afschaffen van de Senaat. Vraag de leden van Club Med eens of zij bereid zijn hun reisbureau morgen op te doeken. “Wij reizen om te leren, meneer” en “koken kost geld”. Dus we gaan er gewoon mee door, zeker tot de legendarische wijnkelder van ons aller Senaat op is, wat gezien het aantal uithuizige senatoren nog wel even kan aanslepen.
Ook een kniezer die blijft doorzeuren over de ongewenste inmenging van de politiek in het gerecht. Neem een voorbeeld aan Limburg. Daar worden geen brieven geschreven, daar wordt zoiets telefonisch geregeld, of tijdens een lekker etentje (alweer op kosten van…). In het archief van de gemeente G. vonden we zelfs een ontwerp-vonnis terug van de correctionele rechtbank in Tongeren, met de vraag van de rechter of dit o.k. was voor de gemeente. Scheiding der machten? Niks scheiding der machten. Veel leuker om daar eens lekker over door te tafelen.
Als uitloper van het theater in de Senaat, waarvan de uitslag op voorhand vastlag, werd besloten om een commissie op de richten die de deontologische spelregels nog eens scherp zal stellen. Ongetwijfeld zal de commissie haar werk ter harte nemen en ondersteund door vele studiebezoeken in exotische landen aantonen dat schoonheidsfoutjes als dat van Lizin uit den boze zijn. Is zo’n commissie nodig? Nee, het kleinste kind dat de grondwet er even op naslaat, weet dat wat Lizin doet een praktijk is die thuishoort in landen die het niet te nauw nemen met democratische beginselen – Wit-Rusland bijvorbeeld, of Uzbekistan. Door Lizin niet af te straffen geeft de senaat toe dat de instellingen die in ons land waken over de scheiding der machten en toezien op het functioneren van de democratie, vermolmd zijn, 19-e eeuws. Nog meer reizen, etentjes en een frisse afdronk uit de welgevulde wijnkelder van de Senaat zullen niet volstaan om het tij te keren. Mijn advies: “Verhef Lizin in de adelstand, geef haar de gemeente Hoei cadeau en voldoende geld om er een riant optrekje inclusief exclusieve wijnkelder aan te leggen.”
Geen tags bij dit artikel.