Het Parlement

Politiek is niet populair; politici zijn dat wel, maar ze vervelen zich. Tijd dus om daar iets aan te doen, dacht Elio Di Rupo.

Enkele dagen geleden toonde Elio zich nog een verbeten tegenstander van een referendum over een Europese grondwet. En gelijk heeft ie, er bestaat niet zoiets als een Europees volk, laat staan een Europese natie. Het schrijfexploot dat een groepje verdienstelijke EU-inwoners presteerde een grondwet noemen is dan ook een loopje nemen met de taal. Maar goed, politici vervelen zich en dan willen ze wel eens iets leuks bedenken, bijvoorbeeld een grondwet. En heel wat EU-landen beslisten om over deze onwet een referendum te organiseren. “Zijn we voor of tegen een grondwet die er geen is, that’s the question.”

De PS-baas (hij organiseerde wel een mediageniek referendumpje tijdens een partijcongres) gaat nu een stapje verder. Hij vindt het organiseren van referenda een tof idee, reden om in één adem nog wat nieuwe volksraadplegingen voor te stellen. Natuurlijk, het blijft een beetje onkies van een volksraadpleger als Di Rupo om dergelijk voorstel niet eerst tijdens zijn raadpleging aan de koning voor te stellen in de vertrouwelijke ik-jij-atmosfeer van zijn volkskabinet. Erger nog, hij beperkt zijn voorstel niet tot Wallonië, maar warmt meteen heel Vlaanderen op voor het grote volksreferendum. Was het niet symbolisch dat hij daags voor het lanceren van zijn voorstel nog aantrad in ‘de laatste show’?

Jammer dat Elio niet zo goed oplette tijdens de lessen geschiedenis, of misschien werd daar in de lessen geschiedenis wel eens een loopje genomen met de historische werkelijkheid van de andere zijde des lands, maar hier in Vlaanderen is 1302 in bepaalde kringen nog steeds erg populair, en dat zal hij de avond na zijn referendum geweten hebben. Amper is zijn voorstel gelanceerd, of de media springen op de kar. TV2 pakt onder het mom van ‘oscarwinnaars’ uit met een overzicht van enkele belangrijke veldslagen uit de geschiedenis. Als eerste in de rij passeert het Schotse epos de revue – met Schotten die de Engelsen op krak dezelfde wijze het nakijken gaven als de Vlamingen op de Groeningekouter. De film bewijst dat een stevige bijl en een lading sprokkelhout ruimschoots volstaan om de vijand in de pan te hakken. Wellicht daarom werd het uitbreiden van het bosareaal bij ons de afgelopen jaren verheven tot strategische doelstelling. En om de vijand helemaal het bos in te sturen, lanceerden Jo Vandeurzen, maar ook de SP.a, ideeën voor meer referenda: “Laten we dan ook een referendum organiseren over de populariteit van Leterme, over de volksgezondheid en de sociale zekerheid, over de bril van Verhofstadt, over het Nederlands van Di Rupo (heeft die man nu wél of niet zijn 240 uren Nederlands gevolgd als onderdeel van het inburgeringsprogramma?), en dan ook maar meteen over de zin van het organiseren van referenda.”
De kern van het probleem is natuurlijk niet wat de Italianen, euh de Walen nu tegen de Vlamingen hebben en of ze er écht wel zeker van zijn dat de Fransen meer poen op tafel zullen leggen dan de Vlamingen, de kern dat is Albert en Filip. Wat hebben Albert en en Filip misdaan dat Di Rupo zo tekeer gaat? Is er een vendetta uitgedoken tussen Elio en Paolo? Met Italianen weet je nooit, dat werd in Napels de afgelopen maanden weer flink in de kijker gezet met een open oorlog binnen de Camorra. Elio presenteert zijn factuur aan het koningshuis. Splitsen of niet splitsen is not the question. Laten we het volk eerst eens raadplegen over de vraag vanuit welk buitenverblijf Albert, Paola en Filip straks tegen de oud-Belgische grenzen mogen aanhikken. En Laurent? Die blijft bij referendum in Vlaanderen, want het wordt hier een gezellige beestenboel.

pv

Trackback URI | Comments RSS