Uit de les ‘inburgering’
Petar, 16 februari 2005
Ooit – lang geleden – zijn mijn voorouders uit Frankrijk ingeweken in Vlaanderen. In een opwellling van Vlaams puritanisme veranderden ze zelfs hun naam ‘Dubois’ in ‘Vanhoutte’, overigens net als bij kameleons een uiterst effectief middel om niet langer af te steken tegen je omgeving.
Ook mijn moeder was een inwijkelinge. In 1947 kort na de oorlog, week zij in. En haar overgrootouders, die weken uit Duitsland in Nederland in. En haar moeder, die week uit België in Nederland in. Moest je als inwijkeling de lokale taal kennen? Werd je als inwijkeling op een speciale lijst ingeschreven? Moest je als inwijkeling een cursus inwijking volgen? Niets van dat alles: inwijken liep in de glorietijd van de natie-staat van een leien dakje, ondanks de vele slagbomen die het grensje over spelen bemoeilijkten. Vandaag de dag is dat wel even anders. Regeldrift: er kan niets meer gebeuren of de politieke wereld vindt dat zij zonodig even moet reguleren. Een burka in je gemeente? Schrijf een met redenen omklede omzendbrief, waarmee de burka naar de brandstapel wordt verwezen. Een Russische bontmuts? Eis een gerechtelijk onderzoek naar de activiteiten van de Russische maffia. Een Marokkaantje in je straat? Ontwerp een overlastreglement om daar paal en perk aan te stellen. Pestziek, dat zijn we.
Toen waren er veel minder mensen die van het ene naar het andere land gingen en zodoende was het ook veel minder problematish om de mensen die het wel deden op te nemen in de gemeenschap.
Aangezien er tegenwoordig veel meer mensen in de wereld wonen en het ook makkelijker is om te reizen maken er dus tegenwoordig ook veel meer mensen hier misbruik/gebruik van en aangezien de eigen bevolking al zo groot is in verhouding met het verleden is dat dus een grotere belasting.